Dankzij Franky W. heb ik nu de eer om in deze uitgave van de Brassbabbel te
mogen schrijven
Erik Frissen is de naam, trotse vader van Iris en Rick en getrouwd met Ilse.
Muziek maken bij de Brassband St.Gerlach is mijn hobby, en sinds ik Es-Bas
speel, heb ik weer extra motivatie om te blazen.
Sinds 1975 ben ik lid van de brassband. Mijn eerste instrument was een trompet,
hier heb ik echter maar een half jaar op geblazen, toen ben ik althoorn gaan
spelen. Totdat enkele jaren geleden de plaats van Es-Bas vrij kwam, sindsdien
speel ik de bas.
Van de jongens die in 1975 samen mij solfègeles hadden, is niemand, behalve
mijzelf, lid meer.
Domicus Erens, Ralf Verhoef, Luc Frissen, Piet Wijnker, Erik Ackermans en
Milenko Pavicic, als ik het me goed herinner zijn dit de namen van die groep
toentertijd. Tot mijn eigen verbazing ben ik de enige die hiervan is
overgebleven.
Sinds mijn overstap naar de Es-Bas, heb ik weer muziekles en dit bevalt erg
goed. Onder leiding van Ton Janssen doe ik binnenkort muziekexamen B op de
Es-Bas ( is waarschijnlijk inmiddels gebeurd).
Zo zie je maar je bent nooit te oud om te leren (uche, uche…..).
Binnenkort is weer de potgrondactie, normaal ben ik hierbij aanwezig,
waarschijnlijk zal ik dit jaar echter om medische redenen verstek moeten laten
gaan (ik wil een motor). Misschien verlenen dit jaar ook eens andere leden hun
medewerking aan deze actie of aan eventuele andere acties (donateurskaarten,
anjerloten, oud papier e.d.), je ziet namelijk heel vaak dezelfde mensen die
hieraan meewerken (wie de schoen past, trekke hem aan).
Inmiddels zitten we in het jubileumjaar en hebben we het jubileumconcert "Spring
is in the air"achter de rug. Een leuk en goed concert, getuige de vele positieve
reacties wat ik heb gehoord.
Voor de rest hebben we nog een groot gedeelte van dit jubileumjaar voor de boeg,
ik wens iedereen veel plezier hierbij en ook bij het spelen bij de brassband.
O ja, dit wil ik ook nog even kwijt, kort geleden verloren wij een trouw lid van
onze vereniging. Het verbaasde mij zeer hoe weinig belangstelling en/of
interesse van sommige leden er was, om bij de begrafenis een laatste muzikale
groet te brengen. Diverse muzikanten alsook het bestuur stelden zich erg
terughoudend op. Bij de plechtigheid zelf waren we gelukkig met een fatsoenlijk
aantal leden aanwezig. Naar mijn mening is het de plicht van het muziekkorps om
bij een sterfgeval van een van onze leden, deze muzikaal eer te bewijzen. Ikzelf
heb het zeer mooi en ontroerend gevonden bij de begrafenis van mijn vader,
Marcel Frissen, lid in hart en nieren. Met een tevreden gevoel denk ik terug aan
deze dag, dit was zijn wens. Neem deze gedachte eens mee als, hopelijk over een
zeer lange tijd, zich deze situatie weer voordoet.
Zo ik heb mijn pen leeggeschreven, het was minder moeilijk dan ik dacht. Rest
mij nog de pen door te geven aan……. Gaston Broers.
De groeten,
Erik
Brassband
St. Gerlach
