Brassband St. Gerlach

Ik wil ook wat kwijt over mijn loopbaan als dienstplichtig soldaat.
In 1953 moest ik mij melden als Dpl soldaat op de Snijderskazerne te Nijmegen. Daar was de opleiding van de luchtmacht gevestigd. Je had er drie grote kazernes, Kraaienhof, Snijders en Prins Hendrik- kazerne.
De eerste zes weken niet in de weekends naar huis en was je rekruut. Je werd behandeld als een nulletje en moest alleen maar ja en amen zeggen. Ik dacht tjonge waar ben je hier aangeland. Ik kon helemaal niet tegen om aangeblaft te worden en had dikwijls een korporaal eerste klas voor me staan die bij inspectie altijd tegen mij schreeuwde; doe die grijns van je smoel. Terwijl ik helemaal niet wist of ik kon grijnzen.
Ik had al eens mijn bugel meegenomen van de fanfare en kreeg op een avond bezoek van Jan. Koning, Tamboer hoornblazer van de drumband van de luchtmachtkapel.
Hij had een hoorn bij zich en vroeg wie er op kon blazen. "Daar die Limburger" riepen ze in het koor. Hij liet me op de hoorn blazen en daar kon ik wel mee overweg, beter als het Engelse P14 geweer op de schietbaan.

De volgende dag moest ik me melden op de Prins Hendrik terwijl de anderen bepakt in de sneeuw richting Heumersoord op oefening gingen. Ik kwam meteen van de hel in de hemel. Er heerste een gemoedelijke sfeer en maakte kennis met sergeant De Vries, instructeur en Tamboer-maître van de kapel der Koninklijke Luchtmacht.  Ik kreeg een bed toegewezen met ruime kast. Er was een ruime wasgelegenheid. We hoorden bij verzorgings-hap en hadden privileges. Onze taak was een onderdeel van de muziekkapel die in hoofdzaak uit beroepsmusici bestond. Andere taken bestond uit beurtelings als hoornblazer van dienst te zijn. Je moest om te beginnen alle signalen kennen en op een rubber blokje het  trommelen leren. Bij een beetje goed weer gingen we al trommelend en blazend richting Berg en Dal het bos in om te oefenen. De kantinepauze werd gehouden in een cafeetje a la Geulhemmermolen. Was je hoornblazer van dienst dan had je het druk. Het begon 's morgens in alle gebouwen van de PH. de reveille te blazen en dat was om zes uur. Dan kwam om zeven uur dacht ik het signaal het is vijf minuten voor appèl. Het was dan verzamelen op het plein rondom de vlaggenmast. En dan gaf de Garnizoenscommandant het bevel hoorblazer en dan gaf je het signaal sol do (geef acht). Daarna het hoornblazers Wilhelmus onder het hijsen van de vlag. Daarachter inrukken en het signaal "Ben Bij Kok in de Keuken geweest" geven. En dan moest je ze zien rennen naar de kantine en de officieren naar de officiersmess. Dat ging drie maal per dag. Aan de hoofdingang was de wachtpost en waren er ook cellen voor gestraften. Er zat dag en nacht een wachtcommandant en die was ook de baas over de hoornblazer van dienst. De wachtdienst duurde tot elf uur. De gestraften die kamerarrest hadden moesten zich als de bliksem melden als de hoorblazer het signaal gestraften gaf. Naag gelang het humeur van de wachtcommandant hoe vaak. Ieder avond om negen uur moest de hoornblazer van dienst de taptoe blazen naast de wachtpost aan de poort.
Alle signalen moesten correct gegeven worden anders kreeg je een reprimande of geen weekendverlof.

De mooiste gebeurtenissen die ik heb meegemaakt is tweemaal  taptoe Delft. Opluisteren vierdaagse in Nijmegen. De feesten in gala van de stad Nijmegen en het velen optreden samen met de kapel van de luchtmacht. Dat heb ik 24 maanden mogen doen. Was wel leuk maar wel duur voor het soldij van 0,75 cent per dag.

Van de Brassband zijn er verschillende muziekanten bij een militair muziekcorps geweest.

Ik heb het als tamboerhoornblazer meegemaakt. Voor de jongere generatie misschien toch wel interessant.

Groeten Piet Boreas.