Brassband St. Gerlach

Carnaval en de Boerenblaaskapel in 1940

We zitten nu half januari 2004 en het carnaval komt zo stilletjes weer in zicht. Toen, en dan spreek ik tijdens de bezetting vanaf 1940 was er wel een optocht maar maskers waren ten strengste verboden. Degene die mee deed was meestal gekleed in een kostuum van begin 1900 en wagens kan ik mij niet herinneren. Wel hadden de mensen fakkels en lampions bij zich met blikken bussen als trommels. Er was geen levende muziek, want de muziekkorpsen leden een slapend bestaan en mochten geen koperinstrumenten in hun bezit hebben. Dus zongen de carnavalsvierders door de straten: "Es ut vasteaovend is springe de duvele oet de kis" etc.

Na de oorlog kwam carnaval vieren maar traag op gang. De mensen waren nog verdoofd door het geweld van de oorlog. Maar met de opbouw van de muziekkorpsen werd het carnaval, ieder jaar wat uitbundiger gevierd. Er vormden zich ieder jaar wat meer groepen en ook de jeugd werd er meer in betrokken.Ook de fanfare had een steeds groter aandeel in het carnavalsgebeuren en na de optocht werd er met de muziekanten, die er nog niet genoeg van hadden, zoals Jeuke Haagmans, Pieke Harren, Lowieke Hermans en mezelf als junior geblazen van "Gaef os nog ein drupke". Ook werd er wel eens na een serenade nog wat gezellig nagespeeld tot de latere uurtjes door fanfaremuzikanten. Maar dan zijn we toch al in de jaren 1950 als de optochten wat meer in georganiseerd verband gebeuren. In 1953 werd er op initiatief van bestuursleden van de fanfare St.Gerlach een oprichtingsvergadering gehouden bij hotel café Roeloffzen.

Dat resulteerde meteen in een raad van elf met twee doorgewinterde gemeenteraadsleden en wel loco-burgemeester Jef Heijnens ook toen voorzitter van voetbalclub Iason, en Hary Frijns. Als ik me goed herinner was als lid van de fanfare, Jef Snackers en Alois Ackermans toen ook lid van de eerste Raad van Elf. Zelf was ik er toen niet zo bij betrokken, omdat ik lands wapenrok moest dragen bij de luchtmacht, en veel weekends moest doorbrengen op de kazerne in de stad Nijmegen, ook met carnaval. Léon Brands was destijds een harde werker voor de fanfare maar ook voor de carnavalsvereniging en niets was hem te veel ondanks het zware werk op zijn boerderij Holswick te Ravensbosch . Er werd daar heel wat af vergaderd en toen het om de naam ging van de Houthemse Carnavalsvereniging werd daar ook de benaming ,, de Boschrave’’ geboren. De groep muziekanten die na een serenade van de fanfare met elkaar nog wat spontaan muziek maakten werd steeds groter.

1955

Spijtig genoeg werd door onenigheid, de fanfare gehalveerd door leden die zich bedankten en een harmoniekorps oprichtten.

Houthem werd een muziekgezelschap rijker met de naam "Houthems Muziekkorps".

Een harmonie met versterking van leden van andere verenigingen behaalden heel wat successen op concoursen.

De fanfare kreeg het zwaar maar klom langzaam uit het dal omhoog. De boerenblaaskapel begon aan een opgang. Vooral tijdens het carnaval waren wij een veelgevraagde hofkapel die de zittingen tot een belangrijk succes maakten. Er werd een jeugdcarnavalsvereniging en een seniorenvereniging opgericht met ieder vereniging een eigen prins en prinses.

Op het moment dat we Jeu Weijers als dirigent kregen ging het steeds beter met het onze fanfare. Ook de blaaskapel had hiervan profijt. Hij maakte prachtige arregementen van nieuwe en oude schlagers. Er hoefde maar een hit op de tv of radio uit te komen of de kapel had hem, goed klinkend, dank zij Jeu Weijers. Daarbij denk ik nog met plezier terug aan de transvaalmuziek, ook door hem verzorgd en waarmee we veel succes hadden. Na de carnavalsoptocht op zondag in Houthem, deden we vele jaren mee aan de optocht in Valkenburg op maandag. We trokken toen achter elkaar met de dikke trom voorop in een lange polonaise midden door de hele optocht. Het publiek vond het prachtig en genoot van onze muziek. Nu niet meer mogelijk, immers het oorverdovende geluid van geluidsinstallaties in de optocht verdringt elk eerlijk stukje blaasmuziek. De verstandhouding tussen harmonie en fanfare was in het begin begrijpelijkerwijs niet denderend. Het gebeurde wel eens dat geprobeerd werd bij het passeren met muziek of trommelen elkaar te overstemmen of uit de maat te spelen. Geleidelijk aan werd de verstandhouding beter en met onze hofkapel en hun tirolerkapel kwam het enkele jaren later zelfs zover, dat we samen muziek maakten. Ik kan het me nog goed herinneren, het was op senioren en jeugdzitting van de Boschraven. We dronken samen een pilsje met hun, en de kapelmeester Hub Soudant merkte opeens tot zijn schrik dat hij zijn bus had gemist naar Maastricht. Ik heb hem toen met mij solex hard trappend de geulhemmerberg op naar de bushalte gebracht in Berg en Terblijt.Velen Houthemenaren zijn lid van ons korps geweest maar door de constante woningnood vertrokken er velen naar elders. Nu zelfs noch zijn er leden die op andere plaatsen wonen.

Hun trouw voor ons korps moeten we waarderen. Het korps nu een brassband heeft het gebracht tot het niveau van ereafdeling in de muziekbond en daar mogen we best trots op zijn.

Helaas is ons Alois Akkermans in het jubileumjaar ontvallen. Hoe graag hadden we met hem nog de feestelijkheden willen vieren. Ik wens ieder lid veel gezondheid toe, ook voor heel hun familie en een prachtige viering van de jubileumfeesten van alle verenigingen die alleen maar de onderlinge band in 2004 kunnen versterken.

Groeten p.b.