Het is donderdag 11 juni 2009 en de
Afhanistanconferentie loopt ten einde.
De ministers vertrekken weer mondjesmaat zoals ze gekomen zijn, onder strenge
escorte met vliegende vaart richting vliegveld Airport Maastricht. Daarna wordt
afgebouwd en keert de rust terug.
Het is regenachtig en ga proberen wat belevenissen op papier te zetten van deze
toch wel spannende dagen met wat aanvulling uit mijn tijd als dienstplichtig
soldaat.
De Holle Eik was afgehuurd en Angel en haar man hadden met hulp de handen vol om
de beveiligers te bedienen van voedsel en niet alcoholische dranken .Er waren
veel grote potige kerels bij met een goede conditie. Maar dat moet ook wel bij
zulke operaties. Bij onze voordeur stonden twee busjes met in iedere een
politiehond .Onze fox, Nikky was in alle staten. Immers, het was zijn
territorium en wat moesten die vreemde honden hier. Wat me wel opviel is dat
hij, ondanks zijn 14 jaar veel decibellen harder blafte dan zijn grotere
bezoekers.
Een gedeelte van Houthem was tot militaire zone verklaard. De kerkweg tot het
St..Gerlachkapel was zone 2. Als je er niet woonde, en je moest daar ergens zijn
werd je onder politiebegeleiding naar het adres gebracht.
Zone 1 was de kerk, kerkhof en natuurlijk Chateau St.Gerlach waar de conferentie
plaatsvond. Daar kwam niemand binnen zonde speciale pas. Als je Zone 2 weer in
wilde mocht je als bewoner, na vertoon van je pas en navraag bij de centrale
post weer terug naar je huis. Moest iemand in zone 2 op bezoek, dan kreeg hij
een marechaussee of politieagent mee als begeleider tot bij de voordeur. De
begeleider vroeg dan aan de bewoner of dat correct was. Die woensdag waren alle
ministers present en de bewaking uiterst alert. Je merkte het aan alles . Er
werd patrouille gelopen met de honden en zwaar gewapende bewakers.
Het zonnetje scheen die dag lekker en
besloot mijn trompet van het seniorenorkest wat op te poetsen. Dit gebeurde voor
onze woning op het klein balkonnetje. Het terras voor de Holle Eik was druk
bezet door bewakers, die geen dienst hadden.
Ik was nog geen 5 minuten bezig of er begon een helikopter rondjes te maken. Dan
ga je wat fantaseren en zei ik tegen mijn vrouw; zouden die mij in de gaten
houden wat ik met dat blinkend ding ben aan het uitspoken? "Kan best", zei ze en
ging weer naar binnen.
Nu moet ik eerlijk toegeven ik schrok wel een beetje toen even daarvan twee
keurige heren met als begeleider een politieagent voor me stonden en een van de
heren vroeg of ik bij de Brassband was? "Ja", zei ik "en bij de het Maastrichts-
Seniorenorkest !"
Het waren journalisten van de Nieuwe Limburger en Limburgs Dagblad. Na enige
vragen over het gebeuren om ons heen en de politieagent waarvan ik de groeten
moest doen aan twee gepensioneerde politiemensen, die bij het orkest spelen,
vertrokken ze.
De dag er na stond in de krant; WELKOM IN
WARZONE ST. GERLACH.
Groeten Piet Boreas.
Brassband
St. Gerlach
